Λίγες σκόρπιες σκέψεις για την πανδημία

Για τον καθένα και την καθεμιά μας, το ζητούμενο σήμερα, είναι “να την βγάλουμε καθαρή”.

Λογικό.

Σωστό;

Ή μάλλον...Αρκεί;

Ας υποθέσουμε ότι σε 1-2 μήνες η πανδημία βαίνει προς ύφεση. Εγώ που γράφω τώρα, έχω μείνει αλώβητος. Το ίδιο και οι κοντινοί μου άνθρωποι.

Από τον ιό.

Από τα υπόλοιπα;

Για την κοινωνία συνολικά, (αν δεχτούμε ότι υπάρχει κοινωνία, γιατί οι φίλοι μας Ταλιμπάν νεοφιλελεύθεροι, δεν το δέχονται αυτό), το ζήτημα δεν είναι αν θα επιβιώσει, αλλά τι θα έχει μείνει από την καταστροφή.

Και το σημαντικότερο:

Ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα;

Η Ελληνική Κυβέρνηση έχει από την πρώτη στιγμή απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Θα πληρώσουν λέει “ισότιμα Κράτος-εργοδότες (επιχειρήσεις)-εργαζόμενοι (πολίτες)”.

Βασικές γνώσεις πολιτικής επιστήμης: Το Κράτος είμαστε όλοι εμείς.

Οικονομικής επιστήμης: Το Κράτος χρηματοδοτείται από την φορολογία των πολιτών.

Η ελληνική κυβέρνηση (αντάμα με τον Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ) λέει: “Θα πληρώσετε το κόστος και ως φορολογούμενοι και ως εργοδότες και ως εργαζόμενοι.” Και φυσικά, τα χρήματα  (και όχι μόνο αυτά, δες παρακάτω) που θα δοθούν από το Κράτος θα πάνε κυρίως στις επιχειρήσεις (εργοδότες).

Εσύ εργαζόμενε, θες μισθό; Πάρε 800€ να βγάλεις Μάρτη-Απρίλη και βλέπουμε!

Θες άδεια ειδικού σκοπού για να φυλάς τα παιδιά σου που δεν πάνε σχολείο; Κόψε και λίγες ημέρες από την κανονική σου άδεια.

Για τις επιχειρήσεις που πλήττονται, και τις οποίες καθορίζει το Υπουργείο Οικονομικών με βάση ...τον Κωδικό Αριθμό Δραστηριότητας (και όχι την μείωση του τζίρου, όπως αρχικά αναφέρθηκε στο διάγγελμα του ο Πρωθυπουργός), έχουμε και λέμε:

800€ για αρχή.

Αλλά το κυριότερο: Κάντε ότι θέλετε με τους εργαζομένους.

Κάντε τους εκ περιτροπής εργασία, τηλε-εργασία όπως και όποτε θέλετε, μειώστε τους μισθούς, απολύστε τους τώρα, απολύστε τους  μετά, βάλτε τους να δουλεύουν σαν σκλάβοι σε υπόγεια και πληρώστε τους με το 800άρι του Κράτους. Κανείς δεν θα σας ελέγξει. Και όποιος αντέξει.

 Άλλωστε εξ αρχής λάβαμε τα μέτρα μας. Ταρατατζούμ: Πρώτο και συμβολικό μέτρο του Υπουργείου Εργασίας (Υπουργός Βρούτσης): Αναστέλλεται η υποχρέωση εκ των προτέρων δήλωσης στο ΕΡΓΑΝΗ των αλλαγών σε ωράρια, υπερωρίες κτλ.

Αυτά για όσο διαρκεί η κρίση. Και έπεται συνέχεια...

Μέχρι τότε, φυσικά έχουμε :

Διάγνωση μόνο για τους κατέχοντες (200-300 € πωλείται το τεστ, με πραγματικό κόστος...10€!!!). Οι υπόλοιποι ας πεθάνουν σπίτια τους.

Χρήμα πολύ για τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα (30 …μμύρια) , για τα ιδιωτικά νοσοκομεία, που δεν επιτάσσονται όπως εν τη ρύμη του ...λογογράφου του είπε ο Πρωθυπουργός, αλλά ενοικιάζονται πανάκριβα. 

Χειροκροτήματα, τσάι και συμπάθεια για το Δημόσιο Σύστημα Υγείας και τους ήρωες, όπως  τους αποκαλούν, αλλά δεν είναι ήρωες είναι απλώς αξιοπρεπείς δημόσιοι λειτουργοί, που περιμένουν τα εργαλεία της δουλειάς τους.

Η ελληνική Κυβέρνηση έχει ήδη απαντήσει στο ερώτημα «Τι θα γίνει η κοινωνία μας μετά την κρίση;». Ζούγκλα.

Θα γίνει χειρότερη για τους εργαζόμενους, χειρότερη για όσους βασίζονται στην παροχή δημόσιων αγαθών (υγεία, παιδεία), χειρότερη για όσους επιμένουν να ασκούν κριτική στα κακώς κείμενα.

Θα γίνει πιο βολική για όσους κερδοσκοπούν εκμεταλλευόμενοι την εργασία άλλων, για όσους επιχειρηματίες βλέπουν το Κράτος ως αγελάδα προς άρμεγμα, για όσους εκστασιάζονται από τον αυταρχισμό και την καταστολή.

Καλύτερη για τους επάνω, χειρότερη για εμάς.

Για αυτό το λόγο, δεν αρκεί να την «βγάλουμε καθαρή» μόνοι μας.

Πρέπει να βρεθούμε μαζί,  όλοι, από τώρα!

Να μεταμορφώσουμε τις καραντίνες μας σε φωλιές.

Και όταν έρθει η ώρα που θα ξεμυτίσουμε, να πετάξουμε μαζί σε άλλους ουρανούς, πιο ανθρώπινους, πιο δίκαιους, πιο σοσιαλιστικούς...

Το προφίλ των υποψηφίων βουλευτών

Το προφίλ των υποψηφίων βουλευτών

Φαίνεται ότι τα πολλά λεφτά ξοδεύτηκαν στις περιφερειακές-δημοτικές εκλογές. Λιγοστά φυλλάδια υποψηφίων βουλευτών έφτασαν στην πόρτα μου αυτές τις ημέρες. Και αυτά “φτωχά” και άχρωμα. 

Σαν να μην έχουν καταλήξει και οι ίδιοι οι υποψήφιοι στο τι θα προτείνουν. Άλλωστε, τα μεγάλα ερωτήματα έχουν απαντηθεί ήδη από τα δύο κόμματα εξουσίας: Μνημόνιο; ΝΑΙ, Ιδιωτικοποιήσεις; ΝΑΙ, Σφάξε με Τράμπ ν' αγιάσω; ΝΑΙ!

Οπότε, σε τι ακριβώς να τοποθετηθούν οι έρμοι οι υποψήφιοι;

Για να τους βοηθήσω να χτίσουν-έστω και τώρα-το προφίλ τους, προσφέρω δωρεάν ένα σύντομο ερωτηματολόγιο.

Ιδού:

1.    Προαλείφεσαι για υπουργικό θώκο. Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, όμορφη δεσποινίδα, πατριώτισσα και ψηφοφόρος, σου ζητά να παρέμβεις για να προωθηθεί αίτηση της στο Υπουργείο σου (οκ, το μελλοντικό Υπουργείο σου). Τι της λες;

α) Τίποτε. Την κοιτάς στο στήθος και της κλείνεις με νόημα το μάτι.

β) Τηλεφωνείς στους υπαλλήλους σου (εεε...του μελλοντικού Υπουργείου σου, δηλαδή) και ρωτάς δήθεν από ενδιαφέρον, πώς πάει η αίτηση της κυρίας

γ) Της λές να κάνει υπομονή λίγες ημέρες, μέχρι να αναλάβεις και να δείξεις τι εστί βερύκοκο στους αργούς Δημοσίους Υπαλλήλους, που τολμούν να εξετάζουν τις αιτήσεις!

δ) Της λες να περιμένει την σειρά της.

2)   Για λίγο δεν πετυχαίνεις να εκλεγείς βουλευτής. Δικαιωματικά, η θέση ΓΓ Υπουργείου σου ανήκει. Κάποια στιγμή, λίγο πριν τις επόμενες εκλογές, η καθαρίστρια που σου καθαρίζει το γραφείο, ζητά να την βοηθήσεις να μπει το εγγόνι της σε παιδικό σταθμό. Τι απαντάς;

α) Ουγκ...(Της δείχνεις το γεμάτο καλάθι των αχρήστων)

β)Τηλεφωνείς αμέσως στο αρμόδιο Πρόεδρο/Διοικητή κτλ και ζητάς ρουσφετάκι. Συν μια ψήφος.

γ) Τηλεφωνείς στο κολλητό σου που έχεις για τέτοιες περιπτώσεις και κάνεις πώς ζητάς ρουσφέτι. Συν μια ψήφος και σιγά μην υποχρεωθείς κιόλας για την καθαρίστρια.

δ) Της εξηγείς πώς η διαδικασία (θα έπρεπε να) είναι αδιάβλητη, πώς όλα τα παιδιά έχουν ανάγκη, πώς παλεύεις για να μπούν όλα τα παιδιά σε σωστούς παιδικούς σταθμούς. Τέλος, την ενημερώνεις σχετικά με τις εναλλακτικές σε περίπτωσης απόρριψης της αίτησής της

3)      Το Κόμμα σου γίνεται Κυβέρνηση και εσύ κολλητός του πρωθυπουργού. (Φιλαράκια από παλιά!). Το τηλέφωνο σου χτυπά ανελέητα από παλιούς φίλους που σου παραπονούνται για το δυσκίνητο Κράτος και επιθυμούν εξυπηρετήσεις. Πώς αντιδράς;

α) Χαχα...Κάνεις πλάκα με τους γελοίους που άλλοτε σε φτύναν και τώρα σε γλείφουν (μερικοί κυριολεκτικά!!!).

β) Δείχνεις ενδιαφέρον και αρχίζεις να τηλεφωνείς στις αρμόδιες Υπηρεσίες, ξεκινώντας την συνδιάλεξη ως εξής: “Ο Μήτσουλας από το Μαξίμου είμαι...”

γ) Οργανώνεις ένα δίκτυο εξυπηρέτησης του πολίτη για να “λαδώσεις” την κρατική μηχανή. Στελεχώνεις το γραφείο σου ώστε να “μιλήσεις” αποτελεσματικά με ανθρώπους-κλειδιά. L'etat c'est moi!

δ) Τους λες να περιμένουν να γίνει σωστά η προβλεπόμενη διαδικασία. Αν αντιληφθούν ότι αυτή δεν τηρείται τους παραπέμπεις στον Συνήγορο του Πολίτη!

Αποτελέσματα (Ντα-ντα ντα-νταν!!!):

Αν συγκέντρωσες περισσότερα α): Είσαι ο γνωστός κρετίνος πολιτικός. Έχεις λίγες ελπίδες να εκλεγείς (κακά τα ψέματα, η κάλπη θέλει λίγο μπλα μπλα και εσύ δεν το έχεις...). Ωστόσο, αν τα καταφέρεις ή αν σου δοθεί αξίωμα, πιθανότατα θα δικαιώσεις τα αφεντικά σου, υπακούοντας πιστά τους ανώτερους και “πηδώντας χωρίς σάλιο” τους κατώτερους σου.

Αν συγκέντρωσες περισσότερα β): Είσαι ο γνωστός παραδοσιακός Μαυρογιαλούρος. Δεν περιγράφω άλλο, δες την ταινία και χρησιμοποίησε αποσπάσματα για τα προεκλογικά σποτάκια σου

Αν συγκέντρωσες περισσότερα γ): Είσαι λαμόγιο αλλά με εσάνς τεχνοκράτη. Το ρουσφέτι θέλει μέθοδο και εν έτει 2019 έχει αναχθεί σε επιστήμη. Θα πάς μπροστά!

Αν συγκέντρωσες περισσότερα δ): Τα καλά νέα: Κέρδισες την ψήφο μου. Τα άσχημα: Πιθανότατα θα είναι και η μοναδική! Που πας βρε Καραμήτρο στην ...Ελλάς του 2020 χωρίς παραγοντισμό και ρουσφετάκια;;;

Καλή ψήφο και καλά μυαλά!

Ποιος θα βάλει τα χέρια στα θολά νερά; Η χαμένη ευκαιρία της μαχόμενης Αριστεράς

Χθες βράδυ άκουσα μια εκπρόσωπο οργάνωσης-συνιστώσας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να λέει περίπου το εξής προκειμένου να δικαιολογήσει την μη αποδοχή -εκλογικής έστω- συμπόρευσης με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και ειδικά με την ΛΑΕ: “Και επιτέλους, εμείς θα πρέπει να κάνουμε ότι κάναμε και το 2012, γιατί εν τέλει αυτό και μόνο μας επιτρέπει να είμαστε ακόμη εδώ και δίνουμε ακόμη την μάχη μας”.

Στα ίσα και χωρίς διπλωματία: Η συγκεκριμένη αντίληψη, η οποία δυστυχώς είναι κυρίαρχη ακόμη και σήμερα, είναι ο βασικός λόγος αποτυχίας της επαναστατικής-ριζοσπαστικής αριστεράς να αποτελέσει πόλο έλξης για τα λαϊκά στρώματα που συντρίφθηκαν τα χρόνια του Μνημονίου.

Η αντίληψη ότι “δεν μπαίνω στα θολά νερά του υπονόμου για να μείνω καθαρός”, μας έχει οδηγήσει να πνιγόμαστε όλοι στις ακαθαρσίες...

Ας γυρίσουμε λοιπόν, στα 2012: Σε μια εποχή που ζήσαμε την στιγμή-σήμερα φαντάζει σουρεαλιστική, αλλά τότε ήταν φυσιολογική- που ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς (και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτική Προοδευτική Συμμαχία) ως 2ο κόμμα, καλούσε στο πλαίσιο της διερευνητικής εντολής, το ...ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συγκυβερνήσουν! Η πρόταση ως γνωστόν, έπεσε στο κενό...Ήταν η τελευταία φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ έστρεψε το βλέμμα στα αριστερά. Ακολούθησε ο ασταμάτητος δεξιός κατήφορος..

Είναι αλήθεια ότι οι αριστερές οργανώσεις, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ, η ΛΑΕ αργότερα, δεν παρασύρθηκαν σε αυτήν την πορεία. Δεν ξεγελάστηκαν από τα κελεύσματα της εξουσίας και του Αλέξη Τσίπρα. Άφησαν τον ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθήσει την ...προδιαγεγραμμένη νομοτελειακά πορεία του προς τους ΑΝΕΛ, τα Μνημόνια, τις ΗΠΑ κτλ κτλ. Και παραμείναν άσπιλοι, και περήφανοι, φτάνοντας σώοι και αβλαβείς στα 2019. 40-50 χιλιάδες ψήφους πάνω-κάτω το ΚΚΕ, 5-6 χιλιάδες η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Συνεχίζουμε...

Σίγουρα, κάποια στιγμή στο μέλλον, παρά το γεγονός ότι την Ιστορία την γράφουν οι νικητές, θα βρεθούν κάποιοι αμερόληπτοι ιστορικοί που θα αναφέρουν περίπου τα εξής: “Στην κυρίαρχη πολιτική των Μνημονίων λιτότητας, της εσωτερικής υποτίμησης και της κατάργησης κοινωνικών δικαιωμάτων αντιτάχθηκαν χωρίς αποτέλεσμα ένα ...μάτσο πούρες αριστερές οργανώσεις”. Ίσως να μνημονεύεται και το όνομα κάποιων από αυτές, Σίγουρα, του τιμημένου ΚΚΕ που θα γιορτάζει πιθανότατα με συναυλία στο ΣΕΦ τα 150α του γενέθλια και τα 100.000 φύλλα Ριζοσπάστη (Περίοδος Γ').

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι:

Η Αριστερά-αυτή που μάχεται πραγματικά-οφείλει να χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα εργαλεία για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας. Συμπεριλαμβανομένων και των έξω από εδώ αστικών θεσμών όπως εκλογές, αστικό κοινοβούλιο, κυβέρνηση.

Η Αριστερά στην Ελλάδα αφήνει εδώ και δέκα χρόνια μια τεράστια ευκαιρία παρέμβασης στο λαϊκό κίνημα να γλιστράει συνεχώς από τα χέρια της. Άφησε τον αγώνα απέναντι στα Μνημόνια να γίνει εργαλείο στα χέρια αριβιστών που επέβαιναν ή σκαρφάλωσαν στο ταχύπλοο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Άφησε την ακροδεξιά να φαντάζει στα μάτια του μέσου πολίτη ως “αξιόπιστη¨ λύση κατά των Μνημονίων και της δουλοπαροικίας.

Η Αριστερά στην Ελλάδα αυτομαστιγώνεται και αλληλοκατηγορείται για λάθος λόγους. Η σωστή κριτική π.χ στο Αριστερό Ρεύμα θα έπρεπε να αφορά όχι στο γεγονός ότι συμμετείχε στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη 2015 αλλά στο ότι δεν αποχώρησε τον Φλεβάρη, όταν έγινε η πρώτη μεγάλη υποχώρηση στις απαιτήσεις των δανειστών.

Οι οργανώσεις, τα μέτωπα, οι συμμαχίες (εκλογικές και μη), οι βουλευτικές έδρες, οι Κυβερνήσεις...Όλα αυτά θα έπρεπε να ιδωθούν από το πρίσμα της χρησιμότητας τους ως προς ένα πράγμα: Να σπρώξουν τους ανθρώπους στον δρόμο, να ενθαρρύνουν το κίνημα, να δώσουν ελπίδα στον απογοητευμένο εργαζόμενο και άνεργο. Να υπηρετήσουν τις λαϊκές ανάγκες και διεκδικήσεις. Όχι να εξυπηρετήσουν προσωπικές ή κομματικές επιδιώξεις. Σε τελική ανάλυση, ας διαλυθούν δέκα ιστορικές οργανώσεις για να προκύψει το πολιτικό υποκείμενο που θα καθοδηγήσει μια επανάσταση. Back to basics: (Να διαβάσω την τακτική του Κόμματος των Μπολσεβίκων από τον Γενάρη ως τον Οκτώβρη του 1917!).

Το λάθος συνεχίζεται και τώρα. Πριν καν καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, οι οργανώσεις/κόμματα της Αριστεράς θέτουν περίπου την εξής προϋπόθεση: “Συμφωνήστε με την άποψη μας και μετά το συζητάμε...”.

Και έτσι, ομφαλοσκοπώντας και αμυνόμενοι περί πάρτης, κρατάμε τις αριστερές θέσεις για εσωτερική διακίνηση και ενδελεχή ζύμωση...

Και όμως ακόμη και τώρα, υπάρχει κόσμος εκεί έξω- ο κόσμος της αποχής και της απογοήτευσης- που περιμένει υπομονετικά ένα κάποιο ενωτικό μήνυμα…

Ηθικό δίδαγμα:  Το αποτέλεσμα που προκύπτει αν δεν βάλεις τα χέρια σου στα θολά νερά, δεν είναι ότι θα μείνεις καθαρός. Είναι ότι δεν θα διορθώσεις τη βλάβη. Και οι αιτίες είναι μόνο δύο: είτε δεν μπορείς, είτε δεν θέλεις να το κάνεις. Στο τέλος, πάντως όλοι θα πνιγούμε στις ίδιες βρωμιές.

1. Σήκω 2. Ψήφισε 3. Έλεγξε 4. Αντέδρασε

Συνάνθρωπε που απέχεις, κάνεις λάθος...

...και θα στο αποδείξω στις επόμενες γραμμές. Διάβασε τες πριν στρογγυλοκάτσεις στον καναπέ σου τις επόμενες εκλογές.

Έξι στους δέκα δεν πήγατε να ψηφίσετε στον β' γύρο των περιφερειακών-δημοτικών εκλογών.

Εννέα στους είκοσι δεν πήγατε ούτε στον α' γύρο, ούτε στις ευρωεκλογές. Συγγνώμη για το δεύτερο πληθυντικό, αλλά εγώ πήγα. Πάντα πηγαίνω στις εκλογές. Είμαι fan!

Καθένας σας θα έχει και κάποιον λόγο για αυτή την αποχή.

Να δούμε τους πιθανότερους:

ü      Υπάρχουν αρκετοί που απείχατε γιατί είσαστε νεκροί. Δεν ειρωνεύομαι. Οι εκλογικοί κατάλογοι δεν επικαιροποιούνται τακτικά, συνεπώς υπάρχουν ακόμη εγγεγραμμένοι σε αυτούς αρκετοί συνάνθρωποι μας που έχουν αποδημήσει. Όχι στην ξενιτιά, αλλά σε άλλους κόσμους. Εκεί που δεν έχουν έννοιες, όπως το τι θα ψηφίσουν κτλ. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι πολλοί από αυτούς, βλέποντας το τι γίνεται εδώ, θα επιθυμούσαν σφόδρα να ψηφίσουν. Τέλοσπάντων, οι νεκροί είναι οι μόνοι που εκ των πραγμάτων, συγχωρούνται. Για όλα. Και για την αποχή!

ü      Υπάρχει μια άλλη κατηγορία που λέει πως δεν αποδέχεται τις εκλογές, την αστική δημοκρατία, την ανάθεση και για αυτό δεν συμμετέχει σε αυτό το στημένο παιχνίδι, που λέγεται “εκλογές”. Εσείς, λοιπόν, ονειρεύεστε έναν κόσμο που δεν θα υπάρχουν εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι, που ο καθένας θα αποφασίζει χωρίς διαμεσολαβητές, εκπροσώπους, αντιπροσώπους και λοιπούς τσαρλατάνους για τα όσα τον αφορούν. Έναν κόσμο που συλλογικά οργανωμένες κολεκτίβες θα ρυθμίζουν τα πάντα: από την ποσότητα του χρήματος (εντάξει μην βαράτε-των μέσων ανταλλαγής) που κυκλοφορούν στην οικονομία, ως το είδος των λουλουδιών που φυτεύονται στην πλατεία της γειτονιάς σας. Για να γίνουν αυτά, δεν χρειάζονται εκλογές, λέτε. Ας χειραφετηθούμε λέτε και ας δράσουμε μόνοι μας. Μόνοι μας...πόσο μόνοι μας, δηλαδή; Πείτε μου που ζείτε εσείς λοιπόν; Σε ποια αναρχικές γυάλες ζείτε; Τι πίνετε, τι καπνίζετε; Ειλικρινά, το  πιστεύετε, ότι δεν χρειάζονται εκπρόσωποι; Μήπως μπερδεύετε την εκπροσώπηση, με την ανακλητότητα; Μήπως εν τέλει εννοείτε ότι απαιτείται απόλυτος έλεγχος των εκλεγμένων και ανακλητότητα; Ωραία, ελάτε τότε να ψηφίσετε και μετά ταράξτε στον έλεγχο αυτούς που εκλέχθηκαν. Επίσης, θέστε υποψηφιότητα. Υπάρχει σημαντική πιθανότητα ...να εκλεγείτε και να προσπαθήσετε να διορθώσετε το αντιπροσωπευτικό σύστημα, με το προσωπικό σας παράδειγμα. Τα συστήματα βλέπετε είναι κυρίως οι άνθρωποι που τα απαρτίζουν...

ü      Υπάρχει μια κατηγορία που κρύβεται πίσω από το εξής μότο: “Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες”. Η συγκεκριμένη φράση είναι επιτηδευμένα ασαφής. Οι εκλογές αλλάζουν κάτι. Συγκεκριμένα, αλλάζουν κυβερνήσεις/κυβερνήτες/εκπροσώπους. Φυσικά, δεν αλλάζουν τα πάντα και το σημαντικότερο δεν αλλάζουν αυτά που θα ήθελαν οι ψηφοφόροι. Για να αλλάξουν τα πάντα (πολύ γενικό αυτό...) ή πιο συγκεκριμένα για να αλλάξουν αυτά που θέλει ο λαός (επίσης χωρά συζήτηση εδώ), δεν αρκούν οι εκλογές. Χρειάζεται πολλή δουλειά, επαγρύπνηση, αγώνας και έλεγχος. 1460 ημέρες την τετραετία. Από όλους.

ü      Υπάρχει μια κατηγορία που λέει πώς δεν τον εκφράζει κανένα κόμμα, κανένας υποψήφιος. Δεν μπορείτε βρε παιδί μου,  να βρείτε ποιον να ψηφίσετε. Καταρχήν να σας ψιθυρίσω  ένα μυστικό: Μην περιμένετε να συμφωνήσετε απολύτως με κανένα κόμμα και κανέναν υποψήφιο. Ούτε καν με τον εαυτό μας, δεν συμφωνούμε απόλυτα! Βρείτε λοιπόν, το κόμμα/υποψήφιο, που για κάποιον λόγο σας εκφράζει συγκριτικά περισσότερο από τους υπόλοιπους και ψηφίστε το. Η εκλογή είναι σύγκριση σε δεδομένη στιγμή. Στην χειρότερη, είναι στιγμιαίο λάθος. Στο παραβάν, φορέστε προφυλακτικό για κάθε ενδεχόμενο.

Πως θα επιλέξετε; Ιδού μερικά tips από έναν “παλιό”:

α) Διαβάστε τα προγράμματα των κομμάτων/υποψηφίων. Κατά 99% δεν εννοούν αυτά που γράφουν. Ωστόσο, αν τους επιλέξετε βάσει προγράμματος, θα μπορείτε κάλλιστα να τους τρίψετε στην μούρη τα ιλουστρασιόν φυλλάδια, όταν θα αθετήσουν τις υποσχέσεις τους. 1-0  υπέρ του ψηφοφόρου. Χρήσιμη συμβουλή: Δεν ξαναψηφίζουμε κόμμα που αποδεδειγμένα έχει αθετήσει πάνω από 50% των υποσχέσεων του. Αν το κάνουμε, έχουμε χάσει το παιχνίδι.

β) Δείτε φάτσες και βιογραφικά υποψηφίων. Στις τελευταίες εκλογές πάνω από 70.000 συμπολίτες μας έθεσαν υποψηφιότητα. Δεν μπορεί...κάποιος/κάποια θα σας γυαλίσει, είτε για την ομορφιά του/της, είτε για τις σπουδές ή την καριέρα του/της. Επίσης, με τον νόμο των πιθανοτήτων με κάποιον/κάποια θα έχετε κάποια στιγμή μιλήσει, κάποιον/κάποια θα έχετε φιλήσει, πιθανόν να έχετε παντρευτεί κτλ κτλ...Γενικά, εκτός από αρχές και ιδεολογία, δεν είναι ντροπή να ψηφίζουμε και με βάση απλώς το κριτήριο: “ο δικός μας άνθρωπός”.

γ) Ψηφίστε κοντινούς σας ανθρώπους. Όταν λέμε κοντινούς εννοούμε γείτονες. Για παράδειγμα, όταν ψηφίζουμε για Δήμαρχο, υπάρχει βάσιμη πιθανότητα αυτός να μένει απέναντί μας. Οπότε, αν τον ψηφίσουμε και δεν διορθώσει την λακκούβα στον δρόμο και πέσουμε και σπάσουμε το πόδι μας, κάνουμε τις εξής απλές κινήσεις:

Βήμα 1ο:Περπατάμε (χμμμ...σερνόμαστε μάλλον) ως την πόρτα του

Βήμα 2ο:Κτυπάμε το κουδούνι

Βήμα 3ο:Τον κοπανάμε με την πατερίτσα

Αυτό λέγεται άμεση δημοκρατία!

Με λίγα λόγια, ειδικά για τις δημοτικές εκλογές, είναι εντελώς ανόητο/βλακώδες να μην ψηφίσει κανείς επειδή “δεν τον εκφράζει κανένας”. Εκτός αν είναι τις άποψης ότι τις λακκούβες στους δρόμους πρέπει να τις διορθώνουν αυθόρμητα πολίτες-μοναχικοί λύκοι...

Σημείωση: Η ίδια τακτική της πατερίτσας μπορεί να εφαρμοστεί και σε περιφερειακό ή εθνικό επίπεδο. Απλώς πρέπει να μαζευτούμε πολλοί με πατερίτσες. Χρειάζεται συντονισμός. Ενίοτε, σε αυτές τις περιπτώσεις βοηθάει και ένα άλλο υποστηρικτικό εργαλείο, που λέγεται “απεργία”. You know? A-p-e-r-g-i-a. Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση...Η μήπως όχι;

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη κατηγορία απεχόντων από την εκλογική διαδικασία.

Εντάξει, υπάρχουν και αυτοί που λένε ευθέως ότι “θα πάω για καφέ/για μπάνιο” ή “θα κάτσω σπίτι, θα αράξω σπίτι κτλ”. Ίσως είναι τελικά οι πιο ειλικρινείς. Είναι το σύμπτωμα. Δεν θα γίνουν ποτέ η αιτία. Ούτε καν η αφορμή. Τους λυπάμαι βαθιά. Ειλικρινά...

Συμμετέχεις στα κοινά; Δείξε μου το φυλλάδιο σου!

Εκλογές...Μετά από 4 χρόνια. Η μεγάλη ώρα του σιωπηλού πολίτη. Του πολίτη που ενδόμυχα ελπίζει ότι κάτι θα αλλάξει έστω και λίγο προς το καλύτερο, πηγαίνοντας κάποιο κυριακάτικο πρωινό να ρίξει ένα χαρτί με ονόματα και σταυρούς σε ένα πλαστικό τρύπιο κουτί.

Σε αυτές τις εκλογές, ωστόσο, την παράσταση δεν κλέβουν οι εκατομμύρια ψηφοφόροι. Άλλωστε πότε αυτοί ήταν εν τέλει οι πρωταγωνιστές; Ακόμη και την μεγάλη νύχτα της 5ης Ιουλίου 2015, την παράσταση έκλεψε ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης και μια πρωινή κωλοτούμπα...

Πρωταγωνιστές σε αυτές τις εκλογές είναι το νέο κοινωνικό γκρουπ των υποψηφίων. Υποψήφιοι ευρωβουλευτές, περιφερειακοί, δημοτικοί και διαμερισματικοί σύμβουλοι. Χιλιάδες συμπολίτες μας γεμίζουν τα ψηφοδέλτια με τα ονόματά τους, τα γραμματοκιβώτια με τα φυλλάδιά τους, τα mail και το Διαδίκτυο με τα σποτάκια τους...

Καθένας τους έχει να προβάλλει κάτι από την ζωή του, από τις ιδέες του, από το όραμα του. Κάτι που ευελπιστεί ότι θα τον ταυτίσει με τον ψηφοφόρο και με το οποίο θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Κάτι που θα έχει ως αποτέλεσμα ένα πανηγυρικό “σταύρωμα” την Κυριακή 26 Μαΐου!

Έχουν πέσει και στα χέρια μου πολλά φυλλάδια με βιογραφικά υποψηφίων...Στο 99% τους, συμπεραίνω από τα όσα γράφουν ότι πρόκειται για άξιους σεβασμούς συνανθρώπους μας, που εμφανίζονται να έχουν επιτύχει σε πάρα πολλούς τομείς. Άλλος είναι γενικός δ/ντης, άλλος general manager, άλλος αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας, άλλος ελπιδοφόρος επιστήμονας, κτλ κτλ....Ξαφνικά, αποφάσισαν να συμμετέχουν στα κοινά. Και βρήκαν τον κατάλληλο τρόπο: Ψηφοδέλτιο, φυλλάδιο, σταυρός...Απλά τα πράγματα.

Είναι καλό να συμμετέχουν όσο γίνεται περισσότεροι στα κοινά. Αυξάνει ο πλούτος των απόψεων, βελτιώνεται η σύνθεση τους και λαμβάνονται καλύτερες αποφάσεις. Αρκεί να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τι σημαίνει “συμμετέχω στα κοινά”.

Συμμετέχω στα κοινά σημαίνει θέτω τον εαυτό μου στην υπηρεσία μιας κοινής υπόθεσής. Χωρίς φανφάρες και λεζάντες, συμμετέχω ενεργά στους καθημερινούς αγώνες  για να βελτιώσω τον εαυτό μου, την  οικογένεια μου, την πολυκατοικία μου, τη γειτονιά μου, την πόλη μου, την δουλειά μου...

Συμμετέχω 365 ημέρες τον χρόνο, κάθε χρόνο και όχι 30 ημέρες πριν τις εκλογές...

Στις εκλογές, υπάρχει 1% τέτοιων υποψηφίων. Πολλές φορές είναι δύσκολο να τους βρούμε, βλέπετε έχουν αυτή την συστολή του ανθρώπου που έκανε ότι ήταν να κάνει χωρίς ειλικρινά να επιζητά οποιαδήποτε ανταμοιβή. Και αν τελικά, παραδόξως, εκλεγούν, πάλι με σκυμμένο κεφάλι και χωρίς πολλά λόγια θα δουλέψουν για το κοινό κάλο από όποιο μετερίζι βρεθούν...

Σε αυτές τις εκλογές, τις εκλογές που τα κόμματα οριστικά χρεοκόπησαν, και που κυριαρχούν τα πρόσωπα που αποφάσισαν να “ασχοληθούν τα κοινά”, ας ανατρέξουμε όλοι στα τελευταία “μουντά” πολιτικά χρόνια. Και ας  “ανασύρουμε” πρόσωπα που κράτησαν χαμηλά τα μάτια τους, αλλά ψηλά τις σημαίες του αγώνα των πολλών...Ανθρώπους που έδωσαν μάχες, με προσωπικό κόστος, για να υπερασπίσουν πανανθρώπινες αξίες, να τιμήσουν ιδέες για τις οποίες χύθηκε  αίμα του λαού και ιδρώτας εργαζομένων, να σταθούν εμπόδιο στην ολοκληρωτική ισοπέδωση εννοιών όπως “ΑΡΙΣΤΕΡΑ”, “ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ/ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ”, “ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ”, “ΠΡΟΟΔΟΣ”...

Που δεν αντάλλαξαν την θέση τους στον δρόμο, με μια βολική θέση σε κυβερνητικά γραφεία, για να υπηρετήσουν “δήθεν” την υπόθεση από νέα πόστα...

Τους ανθρώπους αυτούς δεν θα τους βρούμε σε illustrasion έκδοση.

Και τι κρίμα-πιθανόν για αυτό και μόνο τον λόγο-δεν θα τους ψηφίσουμε...

Φασίστας δεν γεννιέσαι, φασίστας πεθαίνεις...

Διαβάζω τις τελευταίες ημέρες ανώνυμες επιστολές φερόμενων ως μαθητών γεμάτες οργή γιατί- λέει- κάποιοι κολλάνε την ταμπέλα του φασίστα σε όσους πατριώτες διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στην συμφωνία των Πρεσπών.

Υπάρχουν δύο λάθη στην παραπάνω ύποπτη “κατηγορία”. 

α) Η ταμπέλα δεν αφορά όσους διαδηλώνουν (και μάλιστα ειδικά τους μαθητές), αλλά όσους εκμεταλλεύονται δόλια και ιδιοτελώς αυτές τις κινητοποιήσεις. 

β) Η μομφή δεν στρέφεται στην αντίθεση ενάντια στην συμφωνία των Πρεσπών γενικά αλλά στην αντίθεση στην συμφωνία αποκλειστικά επειδή -λέει- "δίνουμε το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας μας", παραβλέποντας δηλαδή ότι η συμφωνία είναι άλλο ένα βήμα για την εμπέδωση του Νατοϊκού status quo στην περιοχή μας.

Ας μην οργίζονται λοιπόν άδικα οι ανώνυμοι μαθητές των 15μελών σε σχολεία της Βορείου Ελλάδας. Ή μάλλον ας κατευθύνουν την δίκαιη και φυσιολογική οργή της ηλικίας τους και της εποχής μας προς την σωστή πλευρά.

Ας υψώσουν την φωνή τους σε όσους τους στερούν ουσιαστικά την δημόσια δωρεάν ουσιαστική-αν θέλετε ελληνική (με όλη τη σημασία της λέξεως) παιδεία και τους παρέχουν απλώς έναν φροντιστήριο διαρκείας ενόψει της όποιας επισφαλούς θέσης εργασίας τους περιμένει...

Ας υψώσουν την γροθιά τους προς όλους εκείνους τους πολεμοκάπηλους που πίσω από την ελληνική σημαία κρύβουν τόνους λαμογίας, μίζας, ανηθικότητας, ματαιοδοξίας, ηλιθιότητας.

Ας υψώσουν το χέρι τους και ας παραμερίσουν όλους αυτούς που ξερνάνε μίσος για τους συνανθρώπους μας που ζούνε 50, 100,150 χιλιόμετρα πιο εκεί, περνάνε τα ίδια και χειρότερα με εμάς και το μόνο που θέλουν είναι ένα καλύτερο μέλλον για αυτούς και τα παιδιά μας.

Ας ανοίξουν ένα σοβαρό βιβλίο ιστορίας, για να δουν ότι τα εκατομμύρια νέων Γερμανών και Ιταλών που σφαγιάστηκαν κάτω από την σβάστικά και τα στάχυα δεν γεννήθηκαν φασίστες, πέθαναν όμως δυστυχώς ως τέτοιοι...Πολλοί από αυτούς δεν το γνώριζαν ή δεν γνώριζαν τι ακριβώς σημαίνει αυτό.

Τώρα όμως γνωρίζουμε...Και δεν συγχωρούνται τα ίδια λάθη.

Φασιστές λοιπόν δεν είστε σίγουρα αγαπητοί μαθητές που φωνάζετε με μάτια γεμάτα μίσος “Μακεδονία Γη Ελληνική”. Όπως δεν ήταν και οι Γερμανοί που διεκδικούσαν πίσω όσα τους έκλεψαν οι Γάλλοι στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Φασισμός άλλωστε είναι να θεωρείς ότι εσύ και κάποιοι άλλοι εκλεκτοί, είστε ανώτεροι από τους “άλλους”. Οι άλλοι είναι “οι βρωμο-Σκοπιανοί”, οι “λαθρο-μετανάστες”, “τα κομμούνια”, “οι αδελφές” κτλ κτλ. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα υποκύψετε σε αυτόν τον τρόπο σκέψης στον οποίο πολλοι πολιτικοί, ΜΜΕ, ακόμη και καθηγητές σας προσπαθούν να σας εισάγουν...

Και κάτι για το τέλος...Διάβασα σε μια από αυτές τις επιστολές κάτι βαρύγδουπο :“Ότι και αν κάνετε σημερινοί κυβερνώντες-λέει-να είστε σίγουροι ότι η δική μας γενιά έρχεται και θα τα ανατρέψει όλα”. Είναι ανησυχητικό από φερόμενους ως 17 χρόνους να μιλάνε από τώρα εξ ονόματος της γενιάς τους ολόκληρης. Είναι το λιγότερο μικρομεγαλισμός...και στη χειρότερη...χμμμ...πρώιμος φασισμός. Στο κάτω κάτω στην γενιά που έρχεται ανήκει και ο δικός μου γιος. Και μάλλον δεν θα του άρεσε να εκπροσωπείται από ένα 17χρονο γεμάτο ανούσιο στείρο μίσος στο βλέμμα και στο γράμμα...

Για τον Θάνο

Είναι κάποιες ημέρες, κάποιες νύχτες, πολλές στιγμές
Που οι μικρές μεγάλες έννοιες
μας κλείνουν στο καβούκι μας
Σκύβουμε και τρυπώνουμε στις κρύπτες μας
Αρνούμαστε να δούμε τι συμβαίνει γύρω
Ξεχνάμε και χάνουμε
Και είναι ακριβώς τότε
Που έρχεται ένας άνθρωπος
μισός άνθρωπος
Ένα σώμα που λιώνει
με ένα τραγούδι, με μια φωνή
με ένα σύνθημα σε ένα πανό
ένας άνθρωπος
που σηκώνεται με κόπο
από τον καναπέ του πόνου και της θλίψης του
στέκεται και σου λέει απλώς:
"Συνέχισε.
Και αν λείψω εγώ,
Συνέχισε
Δες με, άκου με, κατάλαβε με.
Και συνέχισε "
Τί άλλο μπορείς να κάνεις τότε;
Τί;

https://www.youtube.com/watch?v=7ii2OujoLbo

Το νόμισμα

Ετούτες τις ώρες που κυριαρχεί η έξαψη, το συναίσθημα και ο παραλογισμός, ας προσπαθήσουμε να αρθρώσουμε δύο τρεις ψύχραιμες σκέψεις.

Από τη μια πλευρά η συμπόνια για τα εκατοντάδες θύματα στο Παρίσι. Και από την άλλη η οργή και η διάθεση για εκδίκηση και βομβαρδισμούς και εξολόθρευση των τζιχαντιστών...Ανθρώπινες αυθόρμητες συναισθηματικές αντιδράσεις. Ανάλογα με τον χαρακτήρα του καθένα μας κυριαρχεί το ένα ή το άλλο.

Κάποιες ψύχραιμες διαπιστώσεις, ωστόσο...

Εξ αρχής μια εξήγηση. Μακριά από εμένα οποιαδήποτε διάθεση διδακτισμού, “δήθεν δικαίωσης”, χαιρεκακίας και στυλ “σας τα έλεγα εγώ” Τα παρακάτω γράφονται όχι με διάθεση να δικαιολογήσουν καμία πλευρά, αλλά σαν προσπάθεια να εξηγήσουν γιατί συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν. Αυτό νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε όλοι για να βρεθεί μια λογική λύση.

Είμαστε οι μέσοι Δυτικοί άνθρωποι. Διαθέτουμε έξυπνα κινητά, πολλές επιλογές διασκέδασης, πολλά χρώματα στα ράφια των supermarket, προηγμένης τεχνολογίας ΙΧ κτλ κτλ. Ζούμε σε κοινοβουλευτικές αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες και εκλέγουμε τους κυβερνήτες μας. Εκφράζουμε τη δυσαρέσκεια μας, την ευχαρίστησή μας, την οργή μας για τα κακώς κείμενα με «like» και «comments» στο facebook, με tweets και με συλλογή ηλεκτρονικών υπογραφών. Από το σαλόνι μας... Γενικώς, απολαμβάνουμε τα καλά του καπιταλισμού και της αστικής δυτικής δημοκρατίας. Φυσικά, κάποιοι λίγοι από εμάς τα απολαμβάνουν πολύ περισσότερο και πολλοί από εμάς ...χμμμ δυσκολεύονται λιγάκι, αλλά όλοι “αγωνιζόμαστε” για το σύγχρονο καπιταλιστικό καταναλωτικό όνειρο. Οι πιο σωστοί μάλιστα από εμάς παλεύουν σαν τα μυρμήγκια και δεν σηκώνουν κεφάλι για να δουν τι συμβαίνει τριγύρω.

Η μια όψη του νομίσματος

Το νόμισμα όμως έχει και άλλη όψη.

Περιβαλλοντική καταστροφή, κοινωνική ανισότητα, εκμετάλλευση του Τρίτου Κόσμου, εξαθλίωση, πόλεμοι για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, παιδική εργασία, απόλυτη φτώχεια, αναλφαβητισμός, δουλεία, τρομοκρατία κτλ κτλ. Μακριά από εμάς! Μέχρι πρότινος…

Πόσο είμαστε γελασμένοι, εμείς οι Δυτικοί “πολιτισμένοι” άνθρωποι, αν νομίζουμε ότι αυτό το «νόμισμα» έχει δύο ίδιες όψεις. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι νόμος απόλυτος, που τον έχουν αναλύσει και περιγράψει πριν από μένα πολλοί, ότι όσο αυξάνουμε την αξία της μίας όψης, τόσο αυξάνεται και το κόστος της άλλης. Το ιδιωτικό κέρδος φέρνει κοινωνικό πόνο. Νόμος.

Αν θέλουμε ακόμη πιο γρήγορο και φτηνό Internet, ακόμη πιο έξυπνα και φτηνά tablet, ακόμη πιο γρήγορα και πολυτελή ΙΧ, λευκή σάρκα από την Ανατολή κτλ κτλ, θα πρέπει να επιδιώξουμε/ανεχτούμε ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση συνανθρώπων μας σε κάποια γωνία της γης. Έτσι λειτουργεί αυτό το «νόμισμα» και όποιος δεν το καταλαβαίνει, εθελοτυφλεί.

Η παραφροσύνη του ISIS λοιπόν δεν είναι παρά η μία όψη του νομίσματος. Αν δούμε από την άλλη πλευρά, θα αντικρίσουμε ευυπόληπτους πολιτικούς που ψηφίσαμε, επιχειρηματίες που μας πουλάνε προϊόντα, δημοσιογράφους που μας «ενημερώνουν». Αυτούς που δημιούργησαν, εξέθρεψαν και κερδίζουν ακόμη και τώρα από το θηρίο...

Επ' ουδενί δεν δικαιολογείται η βία του ISIS.  Εξηγείται όμως. ¨Όπως εξηγείται (και προσωπικά για έμενα δικαιολογείται κιόλας), η πέτρα που ρίχνει ο 15χρονος Παλαιστίνιος (χωρίς λογαριασμό στο facebook...), πακτωμένος στην Γάζα για πάντα, στον στρατιώτη του κράτους-δολοφόνου Ισραήλ. Και όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουμε ΠΟΙΟΣ και ΠΩΣ φταίει για όλα αυτά, τόσο καλύτερα για εμάς. ¨Όσο γρηγορότερα καταλογίσουμε ευθύνες σε αυτούς που υποτίθεται φροντίζουν για την ασφάλεια μας, αλλά ουσιαστικά μας φυλακίζουν σε ένα χρυσό κλουβί για να κάνουν ανενόχλητοι μπίζνες με τον Διάβολο, τόσο καλύτερα για εμάς. Όσο γρηγορότερα καταλάβουμε ότι ο πιο επικίνδυνος εχθρός είναι εντός των πυλών, στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων “συμπαράστασης”, στο κεντρικό δελτίο των 8, τόσο καλύτερα για όλους μας...Οσο καλύτερα καταλάβουμε ότι επιτρέποντας στις πολιτικές μας ηγεσίες να μας εμπλέκουν σε πολέμους, αυτόματα καθιστούμε τους εαυτούς μας μέρος των συγκρούσεων, τόσο καλύτερα για εμάς.

Δεν πρόκειται περί συμψηφισμού ευθυνών, αλλά για σωστό καταμερισμό τους. Όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για ότι συμβαίνει σε αυτή την μικρή, περιπλανώμενη, ταλαιπωρημένη σφαίρα. Εγώ, λοιπόν, οφείλω, ευθύνομαι για αυτά που πρέπει  να πω σε αυτούς που τους ανέθεσα να κυβερνήσουν τον τόπο μου. Κάποιοι υποτίθεται ότι έχουν την ευθύνη να υπηρετούν το κοινό μας συμφέρον. Και δεν το κάνουν, όταν πουλάνε όπλα και αγοράζουν πετρέλαιο από τον ISIS. Και δεν το κάνουν όταν-λένε πως-θα αλλάξουν το Σύνταγμα για να «εξασφαλίσουν μεγαλύτερη ασφάλεια». Ούτε όταν ξεστοκάρουν τις πολεμικές βιομηχανίες στα κεφάλια αμάχων στην Μέση Ανατολή.

Υπάρχει μια ριζική λύση στο πρόβλημα, αλλά θέλει πολλή δουλειά από πολλούς και το μυαλό μας ακόμη δεν έχει συνέλθει από το 1989-1991. Ούτε από το φάντασμα του σταλινισμού-γραφειοκρατικού υπαρκτού ”σοσιαλισμού” Μας ζάλισαν και με το “τέλος της Ιστορίας”, βλέπετε, με το “Its the end of the world as we know it”, με το live ΣΟΚ και ΔΕΟΣ, με το lifestyle, το σεξαπίλ, και άλλα τέτοια γυαλιστερά και ελπιδοφόρα.

Η λύση είναι να αλλάξουμε νόμισμα! Όχι δεν είναι άλλη μια troll πολιτική διαφήμιση της Λαϊκής Ενότητας. Το ζήτημα δεν είναι ευρώ ή δραχμή. Πότε δεν ήταν αυτό, παρά τις γραφικές προσπάθειες στη χώρα μας και αλλού να το περιορίσουμε εκεί...Το ζήτημα είναι να βρούμε ένα «νόμισμα» που και στις δύο όψεις θα έχει όμορφα πράγματα. Με αξία χρήσης ίση με την ανταλλακτική. Με αντίκρισμα όχι σε χρυσό, αλλά σε ζωή και δημιουργία. Σε δικαιοσύνη και ελπίδα. Με στέρεες βάσεις και για όλους.  Και που όσο αυξάνει η αξία της μιας όψης τόσο θα αυξάνει η αξία της άλλης. Υπάρχει θα μου πείτε; Υπάρχει (λέω εγώ, ο Νίκος). Σοσιαλισμός λέγεται και -σε αντίθεση με τον καπιταλισμό που εφαρμόζεται “όπως πρέπει”-ακόμη δεν χρησιμοποιήθηκε σωστά πουθενά. Όσο περισσότεροι αναζητήσουμε αυτό το νόμισμα, τόσο πιο πιθανό είναι να το βρούμε. Και αυτή τη φορά θα το κρατήσουμε σφιχτά και δεν θα αφήσουμε κανέναν να το καπηλευθεί. Είναι το δικό μας νόμισμα. Και με αυτό θα πληρώσουμε όπως πρέπει όσους σήμερα καταστρέφουν το μέλλον των παιδιών μας.

Νίκος Μποσινάκος

Πετρούπολη, 17 Νοέμβρη 2015

Ξανά εκλογές!

Ξανά εκλογές λοιπόν...

Και οι περισσότεροι από εμάς φυσιολογικά τις θεωρούμε τις πλέον βαρετές και αδιάφορες των τελευταίων ετών. Είναι έτσι όμως; Ή κάποιοι απλώς θέλουν να τις παρουσιάσουν ως τέτοιες;

Δύο είναι οι λόγοι απαξίωσης αυτών των εκλογών. Ο πρώτος είναι ο “εμπορικός”. Αυτός που μετρά τα πάντα με όρους θεάματος, επικοινωνίας, εικόνας και φασαρίας. Σε όρους τηλεοπτικής και γενικά ΜΜΕ-δημοκρατίας, όντως, η τέταρτη εκλογική αναμέτρηση εντός 18 μηνών, με πάνω-κάτω τα ίδια ή και ...χειρότερα (σε όρους θεάματος, πάντα) πρόσωπα δεν προδιαθέτει για εμπορικότητα, θεαματικότητα κτλ. Στοιχηματίζω ότι ο ΑΝΤ1, ας πούμε, προφανώς θα μετέδιδε την Κυριακή τον τελικό του Ευρωμπάσκετ αντί ενός εκλογικού panel. Μπορεί να το κάνει ακόμη και τώρα που αποκλείστηκε η Ελλάδα. Όσο για τους εκλογείς: Πιθανόν πιο διασκεδαστική να είναι μια ημερήσια εκδρομή στη θάλασσα λίγο πριν φθινοπωριάσει για τα καλά. Εμείς, ως πολίτες όμως, πρέπει να σκεφτόμαστε έτσι;

Ο δεύτερος είναι ο “πολιτικός” λόγος. Είναι το κλασικό επιχείρημα: “Όλοι ίδιοι είναι. Τι θα αλλάξει με την ψήφο μου; Όλα είναι προαποφασισμένα και προδιαγεγραμμένα”. Το επιχείρημα αυτό είχε ατονήσει ελαφρώς με την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ (όταν η ονομασία αυτή ήταν αρκτικόλεξο και σήμαινε -για να μην ξεχνιόμαστε- ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ), αλλά επανέρχεται δριμύτερο στην σκέψη πολλών από εμάς μετά την υπογραφή της συμφωνίας της 12ης Ιούλη, δηλαδή του 3ου Μνημονίου.

Για τον πρώτο λόγο, τον εμπορικό, δεν μπορώ να πω πολλά. Δυστυχώς, όλοι λίγο-πολύ έχουμε μάθει να δίνουμε έμφαση στην εικόνα, το στήσιμο, την πόζα, το θεαθήναι. Ο καθένας μας-πριν αποφασίσει- ας αναλογιστεί για μια στιγμή αν αυτό είναι η ουσία ή αν αυτό τελικά έχει καταντήσει-ειδικά στην πολιτική, δηλαδή στην ενασχόληση ΟΛΩΝ μας με τα κοινά- να μας κρύβει την ουσία. Σίγουρα, π.χ ο Λαφαζάνης ή ο Κουτσούμπας είναι επικοινωνιακά νάνοι μπροστά στον “χαρισματικό” Τσίπρα, τον “βαρύμαγκα” Μειμαράκη, ή τον πληθωρικό και θορυβώδη Καμμένο. Μήπως όμως να δώσουμε βάση και σε όσα λένε ή εκπροσωπούν όλοι οι παραπάνω; Ας αφήσουμε τα κανάλια να μετράνε θεαματικότητες και ας ασχοληθούμε με την ουσία. Μας δίνεται ξανά η δυνατότητα να επιλέξουμε. Ας παραβλέψουμε τους τακτικισμούς των κομμάτων και ας επωφεληθούμε από αυτή την δυνατότητα.

Για τον δεύτερο λόγο, τον πολιτικό, που οδηγεί στην απαξίωση μέσω της ισοπέδωσης, θα ήθελα να πω κάποια πράγματα παραπάνω. Σίγουρα, το γεγονός ότι ...άλλο ένα κόμμα (και μάλιστα με την ταμπέλα της Αριστεράς) μπαίνει πανηγυρικά στο club των πολιτικών απατεώνων που μας κυβερνούν τα τελευταία 40 (και βάλε...) χρόνια οδηγεί την σκέψη μας στην διαπίστωση ότι κανείς ποτέ σε αυτήν την χώρα δεν θα τηρήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις. Το “λεφτά υπάρχουν” έγινε 1ο μνημόνιο, η “επαναδιαπραγμάτευση” 2ο μνημόνιο και το πρόγραμμα της ΔΕΘ, με «παράλληλο σκίσιμο των Μνημονίων», απλά 3ο και βαρύτερο Μνημόνιο. Το επιχείρημα ότι οι προηγούμενοι το έκαναν με …χαρά και δόλο, ενώ ο Τσίπρας με …πόνο και αφού διαπραγματεύτηκε μερόνυχτα και τελικά παιδεύτηκε-17-ολόκληρες-ώρες είναι πολιτικά αφελές και απευθύνεται σε χαχόλους. Το αποτέλεσμα μετράει... Και το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε Κυβέρνηση των τελευταίων 5 ετών αντί να ελαφρύνει τα βάρη, προσθέτει νέα επώδυνα μέτρα και κυρίως υποθηκεύει το μέλλον πολλών γενεών.

Συνειδητοποιώντας αυτό το γεγονός, οι περισσότεροι είτε αποστασιοποιούνται απέχοντας από οποιαδήποτε ανάμιξη στο πολιτικό γίγνεσθαι, ακόμη και από το θεμελιώδες δικαίωμα και υποχρέωση-την ψήφο- είτε επιλέγουν με βάση ανορθολογικά και τελικά επικίνδυνα κριτήρια. Γυρνάμε στην πατροπαράδοτη ταύτιση και φανατισμό με κόμματα και παρατάξεις που εν πολλοίς κρύβει …πατροπαράδοτες εξαρτήσεις και πελατειακές σχέσεις. Κοινώς, αφού «η ΝΔ διόρισε κάποτε τον πατέρα/αδελφό/γιο κτλ, θα την ψηφίζω για πάντα». «Εγώ είμαι από δεξιά/αριστερή οικογένεια». Και φυσικά, πλέον …υπάρχει και η «ελπίδα που έρχεται», δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ (χωρίς τελίτσες ανάμεσα) που έρχεται να καταλάβει (και με τις δύο έννοιες της λέξης) το Κράτος και αναζητά πιστούς οπαδούς …με το αζημίωτο. Παλιές καλές εποχές...απλώς αλλάζει το χρώμα και το στυλ.

Ο νέος δικομματισμός λοιπόν εν τη γενέσει του. Η άλλη πτυχή του «όλοι ίδιοι είναι». Αφού είναι έτσι, διαλέγω όποιον με βολέψει. Δυστυχώς...πολύ δυστυχώς, αυτή η νοοτροπία υιοθετήθηκε και κατά την επτάμηνη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Στη Δημόσια Διοίκηση π.χ δεν έγινε σχεδόν τίποτε που θα άλλαζε ριζικά (Ριζοσπαστική Αριστερά, είπαμε;) την δομή, το σύστημα, τον τρόπο διοίκησης. Ίσως, οι «σύντροφοι» να ήταν λίγο πιο φιλικοί, ανοικτοί κτλ, αλλά το σύστημα δεν αλλάζει με το προσωπικό στυλ κάθε Υπουργού ή Γενικού Γραμματέα αλλά με δραστική αλλαγή της δομής και λειτουργίας της Κρατικής Μηχανής. Και επ΄ αυτού: μηδέν εις το πηλίκο! Πολλά λόγια και φιλικά χτυπήματα στην πλάτη...

Άλλοι επιλέγουν με βάση το ποιος δεν θέλουν να κυβερνήσει. Κλασικός τρόπος τροφοδότησης του δικομματισμού. Γενιές και γενιές ψηφοφόρων στριμωχνόταν στις «στρούγκες» ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για «να μην επιστρέψει η Δεξιά» ή για «να ρίξουμε τους πρασινοφρουρούς». Τα ίδια και χειρότερα και τώρα. Δυστυχώς, πολύ δυστυχώς, από ένα κόμμα που κάποτε στηλίτευε αυτή τη λογική. Φαίνεται, γιατί απλώς τότε δεν κέρδιζε από αυτή τη λογική.

Και φυσικά, η αποχή. Ή η ψήφος στον τρελό του χωριού. Προσοχή: Δεν απαξιώνω τον «τρελό του χωριού». Κατακρίνω όμως όσους τον ψηφίσουν-ελαφρά τη καρδία-χωρίς να διαβάσουν το όποιο πρόγραμμά του, αλλά απλώς επειδή κάποτε …τον κέρασε πίτσα στο studio ο Παναγιωτόπουλος και τώρα του μιλά στον ενικό ο Χατζηνικολάου. Για αυτούς που απέχουν, τι να πει κανείς… Ή δεν αποδέχονται το δημοκρατικό πολίτευμα, (είναι μια άποψη και αυτή) ή απλώς δεν τους πειράζει να αποφασίζουν άλλοι για αυτούς (αυτό χρήζει ιατρικής διερεύνησης). Και το επιχείρημα, "κανείς δεν με εκφράζει" είναι άκυρο. Η σωστή φράση είναι "κανείς δεν με εκφράζει πλήρως". Ψηφίζουμε με τη λογική του "μη χείρον βέλτιστον". Δεν πρόκειται να "παντρευτούμε" κανένα Κόμμα!

Είναι κρίμα να ψηφίζουμε-η να απέχουμε- με βάση αυτά τα κριτήρια. Παθιάζεται, φανατίζεται, φορτίζεται κανείς με μια ...ποδοσφαιρική ομάδα, με τον έρωτα, με τη …ζωή (Ουπς, κίτρινη πολιτική διαφήμιση, προδόθηκα!) Όχι με κόμματα και παρατάξεις!

Και επί του ουσίας, κόντρα στην εύκολη και λανθασμένη λογική της ισοπέδωσης: Δεν είναι όλοι ίδιοι, τελικά, όσο και όλοι και όλα προσπαθούν να μας πείσουν για αυτό. Κανείς δεν είναι τέλειος, κανείς δεν είναι πλήρως αξιόπιστος, κανείς δεν είναι ...ο καταλληλότερος αλλά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι για πρώτη φορά τουλάχιστον όσο εγώ θυμάμαι υπήρξαν βουλευτές και υπουργοί που πολιτευτήκαν και ψήφισαν (όταν και όπως κλήθηκαν να το κάνουν) σύμφωνα με τα όσα είχαν υποσχεθεί πριν εκλεγούν και σύμφωνα με όσα πιστεύουν και όχι σύμφωνα με τα  όσα επέβαλλε το στενά προσωπικό, στενά κομματικό τους συμφέρον. Δεν θυμάμαι Υπουργούς  ποτέ να θυσιάζουν τους θώκους τους και βουλευτές τις έδρες τους για να υπερασπίσουν τις αρχές τους. Πραγματικά δεν το θυμάμαι. Και αυτό είναι ένας πραγματικός και αποδεδειγμένος λόγος για το ότι δεν είναι όλοι όσοι ζητάνε την ψήφο μας ίδιοι. Με λίγα λόγια, αν αυτό που έκαναν οι σχεδόν 40 διαφωνούντες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ το είχαν κάνει το 2010 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ή το 2012 βουλευτές του ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ, τότε  ίσως τα πράγματα ήταν καλύτερα. Ίσως...

Για το αν οι θέσεις και αρχές που οδήγησαν αυτούς τους ανθρώπους να αντιδράσουν στον εξευτελισμό την Χώρας αλλά και των ιδεών της Αριστεράς είναι ορθές, ρεαλιστικές ή όχι, ο καθένας μας ας διαμορφώσει την άποψή του. Όχι όμως καθοδηγούμενος από τα συστημικά ΜΜΕ που απομονώνουν το «Νομισματοκοπείο του Λαφαζάνη» ή στηλιτεύουν ως “εσχάτη προδοσία” την πρόνοια ενός Υπουργού Οικονομικών να εισηγηθεί ένα plan b. Υπάρχουν στο Διαδίκτυο και σε βιβλία, μελέτες, επιστημονικές έρευνες αλλά και εκλαϊκευμένες αναλύσεις για την ύπαρξη ενός διαφορετικού και βιώσιμου δρόμου, ενός άλλου μοντέλου κοινωνικής, κρατικής, οικονομικής οργάνωσης. Ενός συστήματος που θα βάζει στο κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι το χρήμα και τις εξαρτήσεις που αυτό δημιουργεί. Αλλά αυτά είναι -λένε- ουτοπίες...Ας προσγειωθούμε λοιπόν στην real-land της χρηματοπιστωτικής κρίσης και ας αφήσουμε τους Κροίσους αυτού του κόσμου να αυξάνουν τον πλούτο τους και να πίνουν στην υγεία των κορόιδων. Και ας σκύψουμε ταπεινά το κεφάλι σε όσα υπαγορεύουν οι "θεσμοί" για το καλό μας...

Αυτά, είχα να πω για αυτές τις εκλογές. Πάνω-κάτω τα ίδια σκεφτόμουν και έλεγα και στις προηγούμενες και στις προ-προηγούμενες. Ψηφίζω πάντα με βάση τις απόψεις μου που παραμένουν σχετικά σταθερές στο χρόνο, αν και- άνθρωποι είμαστε-μπορεί και να αλλάξουμε απόψεις. Ψηφίζω όμως με βάση τις αρχές μου και όχι με βάση τι λέει «το Κόμμα μου», που άλλωστε δεν υπάρχει. Τα κόμματα άλλαζαν πολύ τις θέσεις τους ανάλογα με τον καιρό, εγώ ελάχιστα. Η διαφορά είναι ότι για πρώτη φορά είδα αυτόν που ψήφισα, να κυβερνά. Και μάλιστα σε δύσκολους καιρούς...Και να αποτυγχάνει, προσχωρώντας στο στρατόπεδο όσων αντιπάλευε.

Έπρεπε να γίνει και αυτό. Για να ξεκαθαρίσει και άλλο το τοπίο. Για να ωριμάσουν οι συνθήκες. Για να γίνουν τα μεγάλα ΟΧΙ, δυνατά, αποφασιστικά, στέρεα και ονειρικά ΝΑΙ. Και να γυρίσει σιγά-σιγά αλλά, από τα χέρια μας, ο τροχός της ιστορίας...Γιατί, όσο και αν οι εκλογές είναι σημαντικές, ο αγώνας θα συνεχιστεί και μετά από αυτές.

Ανοικτή επιστολή στον Πρωθυπουργό, (ως ελάχιστο χρέος και δικαίωμα ενός απλού πολίτη)

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Εδώ και καιρό, ειδικά από τις 25 Γενάρη και ύστερα, ήθελα να σας μεταφέρω ως πολίτης αυτής της χώρας κάποιες σκέψεις. Τις τελευταίες ημέρες, καθώς έχετε αναλάβει προσωπικά (ή με μια μικρή ομάδα γύρω σας) τις τύχες της χώρας, η ανάγκη μου αυτή εντάθηκε. Βλέπετε, αν και ήμουν για ένα “φεγγάρι” μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, συνειδητοποιώ εν τέλει και οριστικά με αφορμή τα τελευταία γεγονότα, ότι μικρή σημασία έχουν έννοιες όπως εσωκομματική δημοκρατία, συλλογική απόφαση, ανάληψη κοινής ευθύνης, ομαδική προσπάθεια, κόμμα μελών κτλ.

Οπότε, οι προβληματισμοί μου, όντως, απευθείας στον αρχηγό...

Επικαλείστε δημόσια την δύσκολη διαπραγμάτευση, τους εκβιασμούς, το “πραξικόπημα” των θεσμών κ.α. Φυσικά, για εσωτερική χρήση. Αύριο, θα συνομιλήσετε ξανά με τους εκβιαστές...και θα συνυπογράψετε μια δανειακή σύμβαση και ένα μνημόνιο που δεν θα πιστεύετε. Να μου επιτρέψετε, να παρατηρήσω ότι ένας υπεύθυνος πολιτικός (και ειδικά ένας αριστερός πολιτικός) δεν υπηρετεί ένα όραμα, μια πολιτική που δεν πιστεύει. Δεν παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, μόνο και μόνο για να διαχειριστεί τη δυστυχία όσων θα έπρεπε να υπηρετεί. Στο όρο Κυβέρνηση της Αριστεράς, προτεραιότητα δίνει στην Αριστερα...

Συνυπογράψατε τον εκβιασμό. Λέτε ότι οι επιλογές ήταν τρεις. Η συμφωνία που τελικά υπογράφηκε, η σταδιακή αποχώρηση από την ευρωζώνη και η άτακτη χρεοκοπία. Και οι τρεις επιλογές, τέθηκαν από τους εταίρους. Ειδικότερα, από την Γερμανία...Η δική μας πλευρά ποια επιλογή, ποιο εναλλακτικό σχέδιο αλήθεια έθεσε; Ποια πρόταση προετοίμασε όλα αυτά τα χρόνια; έστω τους τελευταίους μήνες, που η Αριστερά είχε τον έλεγχο του Κράτους;; Ο Σόιμπλε είχε plan A. plan B, plan C και τα ξεδίπλωσε τις κατάλληλες στιγμές. Εμείς, έστω ως διαπραγματευτικό όπλο ποια εναλλακτική είχαμε;

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Αν δεν είναι πολιτικά ύποπτο, είναι εγκληματικά αφελές να ισχυρίζεται κανείς ότι με την επίκληση των αρχών της ΕΕ και του ευρωπαϊκού κεκτημένου, θα λυγίσει το ακραία νεοφιλελεύθερο μέτωπο ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Δεν αρκεί και δεν αρμόζει σε υπεύθυνο πολιτικό, που δεν επιθυμεί να δραπετεύσει όπως ισχυριστήκατε πρόσφατα, να καλύπτεται πίσω από δικαιολογίες του τύπου “κάναμε λάθη”, “φτάσαμε στα όρια”, “περάσαμε πολλά”. Ούτε είναι πολιτικά έντιμο, να ζητάτε ΤΩΡΑ από όποιον θέλει να καταθέσει εναλλακτικό σχέδιο. Οφείλατε να το έχετε προετοιμάσει εσείς και η Κυβέρνηση σας. Εξάλλου, στον δημόσιο διάλογο έχουν κατατεθεί πληθώρα προτάσεων-βημάτων ενός τέτοιου σχεδίου. Η παράλειψη αυτή, είναι που συνιστά απόδραση από τις ευθύνες σας, και υπονόμευση της διαπραγματευτικής προσπάθειας.

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Διαλέξατε λάθος πλευρά, σύντροφοι...

Ο λαός, δύο φορές, ψήφισε ενάντια στα μνημόνια και στην λιτότητα. Στις 25 Γενάρη, αναδεικνύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ θριαμβευτή των εκλογών και στις 5 Ιούλη με το συντριπτικό, μεγαλειώδες, ιστορικό ΟΧΙ στην πρόταση Γιουνγκέρ.

Η πολιτική ηγεσία που διαχειρίστηκε, αντί να υπηρετήσει, αυτές τις δύο ιστορικές νίκες δυστυχώς φάνηκε λίγη, ανάξια των περιστάσεων. Διστακτική, αναποφάσιστη, ερασιτεχνική.

Βασισμένη μόνο στις καλές προθέσεις, δικές της, αλλά -τι τραγικό- και των δανειστών, πορεύθηκε στο άγνωστο με βάρκα απλώς την ελπίδα.

Υποτίμησε το βασικό της όπλο, την πρωτόγνωρη λαϊκή υποστήριξη, και το περιόρισε σε ντεκόρ, “διαπραγματευτικό χαρτί” σε μια καταδικασμένη διαπραγμάτευση.

Όταν αποφάσισε να θέσει τον λαό στο προσκήνιο, έμεινε μάλλον έκπληκτη από την δύναμη που εκδηλώθηκε με το μεγαλειώδες ΟΧΙ. Και έκανε πίσω! Φοβισμένη με αυτό που θα μπορούσε να πετύχει, χρησιμοποιώντας αυτό το όπλο, το ερμήνευσε όπως της υπαγόρευσαν όσοι έτρεμαν την λαϊκή οργή.

Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έπρεπε, σε μια de facto σύγκρουση, αναπόφευκτα να διαλέξει πλευρά. Ή με το σάπιο κατεστημένο, τα κόμματα που οδήγησαν τον λαό στην χρεοκοπία, τα media που παραπληροφορούν ασύστολα, τους τραπεζίτες και όλα τα κοράκια του “πάση θυσία στο ευρώ” ή με την εργατική τάξη, τον κόσμο της δουλειάς, τους αδικημένους, τους γενναίους ανθρώπους που είπαν ΟΧΙ κόντρα στην τρομοκρατία και τον φόβο, γνωρίζοντας τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό για την συμμετοχή μας στην ευρωζώνη. Και διάλεξε την λάθος πλευρά.

Δέχεται τώρα, μεταμεσονύκτια, τα εξευτελιστικά συγχαρητήρια των Μειμαράκηδων, των Πρετεντέρηδων, του Ποταμιού, τα γλοιώδη “μπράβο” των δεινοσαύρων της παρασιτικής αστικής τάξης, και γυρνάει εμφατικά την πλάτη στις λαϊκές μάζες που τόσο πίστεψαν και τόσο στήριξαν την πρώτη Κυβέρνηση της Αριστεράς. Υιοθετεί πλήρως την επιχειρηματολογία, τους φόβους, τα συμφέροντα των συμφερόντων που στοιχήθηκαν και οχυρώθηκαν πίσω από το ΝΑΙ σε ΟΛΑ!

Έθεσε ως στόχο την παραμονή στο ευρώ, έθεσε ως στόχο την αποτροπή του σεναρίου της αριστερής παρένθεσης. Λάθος στόχοι για μια Κυβέρνηση, που θα έπρεπε να θέσει ως πρώτιστο στόχο το συμφέρον των πολλών. Όχι το νόμισμα, ούτε την διατήρηση των υπουργικών καρεκλών.

Η παραμονή στο ευρώ συνεπάγεται νέα επώδυνα υφεσιακά μέτρα, νέο σπιράλ θανάτου της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Σε ένα τέτοιο υφεσιακό περιβάλλον, αναδιανομή και κοινωνική δικαιοσύνη δεν νοείται. Ούτε υπό "αριστερή" διακυβέρνηση. Την φτώχεια την επωμίζεται πάντα μοιραία η εργατική τάξη. Παρά τις όποιες καλές προθέσεις, η διαχείριση της ύφεσης δεν μπορεί να είναι το όραμα μιας αριστερής Κυβέρνησης. Και το κυριότερο, το καθεστώς συνεχούς ελέγχου, επιτήρησης και αξιολόγησης συνεπάγεται βέβαιη επιβολή νέων μέτρων. Η ύφεση φέρνει μεγαλύτερα ελλείμματα και συνεπώς νέα μέτρα. Ο γνωστός φαύλος κύκλος, που ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε...

Και το πιθανότερο είναι ότι αυτή η κυβέρνηση θα αποτελέσει τελικά μια παρένθεση. Δεν θα αντέξει να εφαρμόσει όσα μέχρι χτες καταδίκαζε. Αριστερή όμως όχι, απλώς παρένθεση. Μια μάταιη προσπάθεια του Δαβίδ να νικήσει τον Γολιάθ, χωρίς καν να χρησιμοποιήσει την σφεντόνα του. Μια ανόητη προτροπή του πρόβατου στον λύκο να το λυπηθεί.

Ωστόσο, κάτι θα μείνει από αυτή την παρένθεση. Τα κόμματα, οι κυβερνήσεις, οι ηγεσίες, ενίοτε αποτελούν τα κατάλληλα οχήματα για να κινηθεί η συνείδησή του κόσμου προς νέες, ανεξερεύνητες μέχρι πρότινος κατευθύνσεις και προορισμούς. Ότι δεν κάνει, παραμένοντας στην ήσυχη γωνία της, η “αλάθητη πρωτοπορία” του ΚΚΕ, το εγκυμονεί, δυστυχώς με πολύ πόνο, η αποτυχία της τωρινής Κυβέρνησης. Οι συνθήκες ωριμάζουν. Ο ελληνικός λαός είναι σήμερα πολύ πιο ώριμος, πολύ πιο αποφασισμένος, πολύ πιο συνειδητοποιημένος από ποτέ. Οι μάσκες πέφτουν οριστικά, τα στρατόπεδα συσπειρώνονται και οι ...ουδέτεροι δεν έχουν θέση στην εικόνα. Από τη μία πλευρά, οι ελίτ, το κατεστημένο, η διαπλοκή, ο καπιταλισμός και τα δεκανίκια του και από την άλλη ο λαός, οι εργάτες, οι μισθωτοί, οι άνθρωποι της δουλειάς. Ο καθένας καταλαβαίνει και καταλαμβάνει τη θέση του. Ο ΣΥΡΙΖΑ, υπό την ηγεσία, του Αλέξη Τσίπρα, δίστασε να πάρει θέση και τελικά μοιραία σύρθηκε στην πλευρά της συντήρησης.

Θα το πληρώσει με την μήνη του λαού και την λήθη της ιστορίας.

Μια νέα, πραγματικά επαναστατική Αριστερά, με τον λαό, για τον λαό θα καλύψει το κενό.

Ο αγώνας συνεχίζεται... Θα νικήσουμε!

Το ΝΑΙ, το ΟΧΙ, το ΓΙΑΤΙ;

Μας λένε να απαντήσουμε με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ

Και όμως στα στα χείλη μας κρέμεται ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ;

Κανείς ποτέ δεν θα απαντήσει υπεύθυνα,

μόνοι μας σε ανύποπτη στιγμή

κάπου βαθιά στο χρόνο

ίσως καταλάβουμε

μακάρι να μην είναι πολύ αργά

Μας λένε ότι η αξιοπρέπεια χάνεται

στην ουρά για 60 ευρώ

μήπως όμως είχε χαθεί στον ΟΑΕΔ

1,5 εκατομμύριο ήδη περιμένουν

Μας λένε: “είναι ντροπή. Στριμώχνονται οι συνταξιούχοι για 120 ευρώ την εβδομάδα!”

και δεν ντρέπονται να πουν ότι σύντομα θα είναι το μισό μηνιάτικό τους

Μας λένε ότι αν αντιδράσουμε, δεν θα έχουν γάλα τα παιδιά μας

τα παιδιά μας όμως δεν θέλουν πια γάλα

τους αρκεί μόνο το παράδειγμα μας

και το βλέμμα του πατέρα

όταν μετά από χρόνια τον ρωτήσουν

τι είχε απαντήσει τότε, στα 2015

Μας λένε ότι θα χάσουμε τις καταθέσεις μας, τα σπίτια, τις μετοχές και τα οικόπεδά ΜΑΣ

και ξέρουμε, φοβούνται

πως αύριο απλώς

θα πάρουμε πίσω αυτά που έκλεβαν τόσα χρόνια

“νόμιμα”

τον κόπο μας

Ξέρετε, είναι πολλοί ακόμη που τρώνε με χρυσά κουτάλια

το αίμα και το σώμα μας

Αποφασίσαμε

Θα τραφούμε από την δουλειά μας

θα ζήσουμε από τη δουλειά μας

θα κάνουμε αυτόν το τόπο να ανθήσει ξανά

με την δουλειά μας

Αυτή είναι η μόνη αξία

Ο φόβος ανήκει πια στις “αγορές” 

Σε εμάς απόμεινε η τόλμη

Η τόλμη να συγκρουστούμε με τα λάθη

κυρίως τις παραλείψεις μας

τις λάθος ανοχές μας

όλα τα χρόνια

Θα πούμε λοιπόν, έστω και τώρα,

ένα μεγάλο ΟΧΙ

για τα μικρά μας ΟΧΙ που δεν είπαμε ποτέ

Θα έχει κόστος, τον πόνο της σύγκρουσης

μα θα αντέξουμε

γιατί είμαστε πολλοί

γιατί είμαστε μαζί

γιατί είμαστε ένα "εμείς"

και όχι πολλά "εγώ"

και δεν θα το χαρίσουμε σε καμία κυβέρνηση, 

(όπως νομίζουν οι αμέτοχοι)

δεν θα το αφήσουμε να γίνει

ένα ακόμη επιχείρημα σε ένα δείπνο εργασίας

είναι εντολή προς όλους, είναι υπόσχεση σε εμάς

και αρχή νέου αγώνα

Και τελικά, (αν το σκεφτεί απλά κανείς)

δεν είναι παρά μόνο, 

το βλέμμα ενός παιδιού στον ουρανό

που ακολουθεί για πάντα ένα μπαλόνι

και η ματιά ενός ανθρώπου ταπεινού

που όταν κάποτε σηκώνει το κεφάλι

είναι για να αντικρίσει τ' όνειρό του

και να μην το αφήσει να φύγει ποτέ πια

Ν.Μ.

2-7-2015

The times they-are-a- changin

Bob Dylan